Εισαγωγικό σημείωμα: Το κείμενο είναι μία προσωπική επιστολή του Κωνσταντίνου Καβάφη προς τον Αλέκο Σεγκόπουλο (από το «Αρχείο Καβάφη»).
Αλεξάνδρεια, 21 Οκτωβρίου 1918
Αγαπητέ μου Αλέκο,
Πολύ λυπήθηκα σήμερα όταν έφυγες, όταν το τραίνο δεν ήτον πλέον ορατόν. Σαν την άλλη φορά. Μόνο που τώρα ελπίζω ο ερχομός σου, μετά ένα διάστημα, να επαναληφθεί. Όχι όμως πια για μια μέρα (μήτε ακριβώς μια μέρα δεν ήταν), αλλά για δυο ή τρεις μέρες.
Ως συνέχειαν της χθεσινής ομιλίας μας για δημοτικά άσματα, πολύ σε συστείνω την ανάγνωσίν των· αλλά συνάμα σε καθιστώ προσεκτικόν ως προς τες παλαιές συλλογές, και τες δημοσιεύσεις δημοτικών ασμάτων εις παλαιά περιοδικά. Να προτιμάς τες νεότερες εκδόσεις. Τι ε(ν)νοώ με παλαιά; Μα, επάνω κάτω προ του 1880. H παλαιές αυτές συλλογές και δημοσιεύσεις δεν είναι κακές ως υλικόν. Τουναντίον από αυτές αντλούμε. Αλλά για να γίνει χρήσις αυτών οφέλιμη, πρέπει να ήμεθα άγρυπνοι επί της μορφής των στίχων· συχνά, είτε εξ αμελείας, είτε εξ επιθυμίας του εκδότου να διορθώσει ‒κατά το αυθαιρέτως δοκούν, όχι κατά το επιστημονικώς διευκρινισθέν‒ μας δίδονται στίχοι λίαν πλημμελείς.
Γράψε με συντόμως. Μένω, Αλέκο μου,
Δικός σου,
Κ.Π. Καβάφης