Εισαγωγικό σημείωμα: Οι μαρτυρίες που ακολουθούν προέρχονται από συνεντεύξεις μαθητών της Γ’ Τάξης του Γυμνασίου Άνοιξης. Δημοσιεύτηκαν στην «Εφημερίδα των Συντακτών» στις 10 Μαρτίου 2015.
Βαρβάρα: Στο Δημοτικό, λόγω του χρώματός μου, συνέχεια με κορόιδευαν. Παρά το γεγονός ότι γεννήθηκα εδώ, ότι είμαι Ελληνίδα και απλά διαφέρω στο χρώμα, μου λέγαν «είσαι μαύρη, διαφορετική από εμάς». Με έβριζαν και δεν ένιωθα ωραία. Στεναχωριόμουν και καθόμουν μόνη μου. Για ένα χρόνο δεν έκανα παρέα με κανέναν. Ήθελα να αλλάξω σχολείο. Δεν το είχα πει στους γονείς μου.
Διονύσης-Χρήστος: Όλα τα μαθητικά χρόνια μού ασκείται λεκτική βία, τόσο πολύ που πλέον την έχω συνηθίσει. «Είσαι κοντός, είσαι άσχημος, είσαι τεμπέλης, είσαι βρομιάρης, είσαι ψεύτης». Και η λίστα συνεχίζεται με πάρα πολλά επίθετα ακόμη. Εξακολουθώ να δέχομαι τέτοιες συμπεριφορές μέχρι και σήμερα. Δεν με νοιάζει πια. Το συνήθισα.
Ιάσωνας: Στη Δ΄ Δημοτικού ένα παιδί δύο χρόνια μεγαλύτερο από εμένα με έδερνε χωρίς κανέναν προφανή λόγο και κανείς δεν έκανε τίποτα. Αυτό με σημάδεψε για πάρα πολλά χρόνια. Στην Α’ Γυμνασίου, στο προηγούμενο σχολείο μου, όλα ήταν καλά στην αρχή. Μετά τους βαθμούς του πρώτου τριμήνου όμως, όταν έγινα απουσιολόγος, ο δεύτερος απουσιολόγος ξεκίνησε πόλεμο και ξεσήκωσε παιδιά απ’ όλα τα τμήματα εναντίον μου. Οι καθηγητές το γνώριζαν, αλλά δεν ασχολήθηκαν. Την επόμενη χρονιά δεν άντεξα άλλο και άλλαξα σχολείο.
«Δεν οφείλεται σε εμάς το γεγονός ότι μας ασκείται bullying. Δεν θα ‘πρεπε να ντρεπόμαστε γι’ αυτό», δηλώνει στην «Εφ. Συν.» η Κωνσταντίνα, μαθήτρια της Γ΄ τάξης του Γυμνασίου Άνοιξης. Η πλειονότητα των παιδιών θεωρεί ότι, στην περίπτωση που κάποιος δεχτεί εκφοβισμό, θα πρέπει να κοινοποιήσει το πρόβλημα και να μην κλείνεται στον εαυτό του και είναι πολύ σημαντική η αντίδραση στην περίπτωση που κάποιος αντιληφθεί μια τέτοια συμπεριφορά (παρατηρητής).
«Παρά τη συνεχή ενημέρωση, το φαινόμενο έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Προσπαθούμε να παρουσιάσουμε τον εαυτό μας, όπως οι άλλοι θέλουν να μας βλέπουν και όχι να υποστηρίξουμε αυτό που πραγματικά είμαστε. Έτσι, δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε κάτι που εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει», μας λέει ο Αντρέας. Από την πλευρά του, ο Κωνσταντίνος τονίζει τα προβλήματα που προκαλούνται από τη συγκάλυψη και την άρνηση ύπαρξης τέτοιων φαινομένων, τόσο από τους γονείς όσο και από τους καθηγητές, ενώ η Ιωάννα λέει ότι θα πρέπει να δοθεί εξίσου μεγάλη βαρύτητα στην περίπτωση τόσο του «θύτη» όσο και του «θύματος».